انگشتری از مادرکلان و افغانستان پروین پژواک ۱۳۹۶ - ۲۰۱۷ تورنتو انتاریو کانادا

 



انگشتری از مادرکلان و افغانستان

 

شنبه اول جولای دوهزاروهفده میلادی برابر بود با یکصدوپنجاهمین سالگرد تولد سرزمینی به اسم کانادا.

با پسرم آرش در پارک نزدیک خانۀ ما که ادامۀ کمربند سبز تورنتو است برای گردش و دیدن موزیمی که بیانگر زندگی مهاجرین اولیه در سالهای پیشین بود، رفته بودم.

جزئیات چیده شده در موزیم با نوشته های مشرح آن وقت گیرنده بود، میزهای فروش کاردستی و خوردنی‌های ساخت خانه مرا قدم به قدم متوقف می‌ساخت. تماشای مردم شاد و بیخیال که به آهنگ موسیقی زنده می‌جنبیدند مرا وامی‌داشت که بایستم و برای لحظاتی خود را بخشی ازین امواج شادی بخش احساس کنم.

از آنجا که کمتر چیزی در زندگی است که برای من جالب نباشد، خوب فهمیده می‌توانم که همرایی با من برای پسری جوان مانند آرش که تمام هفته را کار می‌کند و تنها رخصتی را برای خود دارد، شاید خسته‌کن باشد، بخصوص که او چشم‌درد بود. اما او با حوصله‌مندی مرا همرایی می‌کرد و گاه عکس مرا می‌گرفت و باری تا موتر سیار آیسکریم را دید رفت و برایم شیریخ خرید. چقدر شیرین است وقتی با گذشت زمان والدین و فرزندان جای های خود را با هم عوض می‌کنند.

سپس تابلوی نقاشی هنرمندی بومی که خرس سفید قطبی را ترسیم کرده بود، مرا گرفت. با هنرمند گمنام گپ زدم و او از من خواهش کرد که با گذاشتن چاپ پنجه‌های دستم در زمین برفی در ترسیم هنری پنجه های خرس قطبی نقش بگیرم. با شادمانی پذیرفتم و برای اینکه رنگ آبی روغنی انگشترم را خراب نکند، آن را از دست چپ خود کشیدم و در نیمۀ انگشت دست راست ماندم.

پس از گردش طولانی وقتی خانه آمدیم، دانستم که انگشترم در دستم نیست، به جستجو در دستکولک خوردم پرداختم. آرش پرسید: چی را میپالید؟

-         انگشترم را

و برای اینکه آرش را پریشان نسازم، علاوه کردم: قیمتی نبود، اما بی بی جانت آن را به دستم کرده بود.. و ساخت افغانستان بود.

-         چه قسم معلوم میشد؟

-         انگشتر نقره بود با نگین عقیق.

آرش چیزی نگفت و از خانه بیرون رفت. نگاهی به بیرون از پنجره انداختم. پس از آفتاب شدید اینک باران شدید می‌بارید.

ساعتی نگذشت که آرش دوباره آمد. آب از سروبرش می‌چکید. چشم دردناک او مانند عقیق می‌درخشید. دست خود را در هوا بلند کرد و پرسید: همین است؟

در انگشت خُردترک او انگشتر نقره میدرخشید!

آرش مرا که با چشمان حیرتزده و لبریز از اشک به او می‌دیدم، در بغل گرفت و با صدای ملایم اما جدی گفت: مادر دیگر اجازه نیست انگشتری را که بی بی جان به شما داده گم کنید... و انگشتری که از افغانستان باشد قیمتی ترین است!

پروین پژواک
اول جولای ۲۰۱۷ مصادف به دهم تیر ۱۳۹۶ تورنتو - کانادا

تصویر: من و آرش (آرش سه ماهه بود که ما به کانادا کوچیدیم)
۱۹۹۴ میلادی تورنتوعکاسی هُژبر



Comments